Ο οικισμός Ρωμύρι, τοποθετημένος στην περιοχή της Μεσσηνίας στην Πελοπόννησο, βορειοανατολικά της Πύλου, βρίσκεται σε υψόμετρο 556 μέτρων και καταλαμβάνει έκταση 7 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το γεωμορφολογικό του ανάγλυφο χαρακτηρίζεται από έντονη κλίση, με καλλιεργήσιμες εκτάσεις 3.200 στρεμμάτων και 1.900 στρέμματα δασώδους γης.

Οι πρώτοι κάτοικοι, κυρίως κτηνοτρόφοι, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή περί το 1500 μ.Χ., κατά την Α’ Τουρκοκρατία. Το 1650, μετακινήθηκαν στη σημερινή θέση του οικισμού, εκμεταλλευόμενοι την ύπαρξη φυσικής πηγής. Στην πηγή αυτή κατασκευάστηκε πηγάδι, ενώ δίπλα της οικοδομήθηκε εκκλησία αφιερωμένη στους Αγίους Αναργύρους. Η επιλογή της τοποθεσίας βασίστηκε σε τρεις παράγοντες: την ύπαρξη άφθονου πόσιμου νερού, την εύφορη γη κατάλληλη για κτηνοτροφία, και τη γεωγραφική απομόνωση που εξασφάλιζε προστασία από εξωτερικές απειλές.

Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ο πληθυσμός του Ρωμυρίου αυξήθηκε σημαντικά, φθάνοντας τους 500 κατοίκους έως το 1896. Στην απογραφή του 1846, ο οικισμός κατατάχθηκε δεύτερος σε μέγεθος στον Δήμο Βουφράδος, με κύριες οικονομικές δραστηριότητες τη γεωργία (καλλιέργεια δημητριακών, αμπελώνες, ελαιώνες) και την κτηνοτροφία.

Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1823, ο οικισμός γνώρισε αξιοσημείωτη οικονομική ανάπτυξη. Η ανάγκη για οικιστική και δημόσια οικοδομική δραστηριότητα οδήγησε τους κατοίκους να προσλάβουν τεχνίτες από την περιοχή της Αρκαδίας για την ανέγερση ιδιωτικών και δημοσίων κτηρίων, όπως σχολεία και εκκλησίες. Τα περισσότερα από τα κτίσματα του χωριού ανάγονται σε αυτή την περίοδο.

Σταδιακά, όμως, κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η φθίνουσα πορεία του Ρωμυρίου ακολούθησε την κοινή μοίρα των περισσότερων αγροτικών οικισμών της Πελοποννήσου. Οι πόλεμοι των αρχών του αιώνα, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, και ο Εμφύλιος οδήγησαν σε σημαντική πληθυσμιακή συρρίκνωση. Στη δεκαετία του 1960, η κρατική διοίκηση έκρινε ότι η ρευματοδότηση και η οδική σύνδεση του οικισμού ήταν οικονομικά ασύμφορες, και με την υπ’ αριθμόν Ε15119/3652/67 απόφαση του Υπουργείου Δημοσίων Έργων, αποφασίστηκε η μετεγκατάσταση των εναπομεινάντων 87 κατοίκων στην Κοινότητα Μεσοποτάμου. Ως αποτέλεσμα, ο οικισμός εγκαταλείφθηκε και τα κτίρια περιήλθαν σε ερειπιώδη κατάσταση.