Επισκέψου

Ξεκινήστε τη γνωριμία σας με το Ρωμύρι ακολουθώντας τα παλιά μονοπάτια που οδηγούν στις Τρύπες, την Καστανιά, το Καλοχώρι και το Κόκκινο. Διασχίζουν ελαιώνες, ρεματιές και πέτρινα καλντερίμια, αναβιώνοντας τις διαδρομές που κάποτε ένωναν τον οικισμό με τους γείτονες του.

Στην είσοδο του χωριού, η πλατεία του Ρωμυρίου λειτουργεί ως φυσικός χώρος συνάντησης. Με τα πέτρινα ιστορικά πηγάδια και τα παλιά σχολεία στις δύο πλευρές της, η νέα πλατεία έχει ως στόχο να αποτελέσει την καρδιά του χωριού.  Ο σχεδιασμός της πραγματοποιήθηκε με σεβασμό στην παράδοση και η ανακατασκευή της έχει δρομολογηθεί.  Από την πλατεία ξεκινά το κεντρικό καλντερίμι του χωριού που ενώνει τον κάτω με τον άνω μαχαλά. Ένα μικρό αμφιθέατρο θα κατασκευαστεί πλάι στο κτήριο του Νέου Σχολείου ικανό να φιλοξενήσει πολιτιστικές εκδηλώσεις, δίνοντας ζωή στην καθημερινότητα του τόπου.

Στο Ρωμύρι υπάρχουν τέσσερις εκκλησίες οι οποίες έχουν, ύστερα απο εθελοντική εργασία επισκευαστεί και είναι επισκέψιμες. Αρχικά, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου του εν Βουνένοις στην αρχική θέση του χωριού, κατασκευάστηκε περί τα τέλη του 14 ου αιώνα όταν πρωτοκατοικήθηκε στο χωριό. Εν συνεχεία όταν το χωριό μετακινήθηκε στη σημερινή του θέση κατασκευάστηκαν οι υπόλοιπες τρεις: α) Ο Άγιος Νικόλαος ο εν Μύρων (1888), β) Η ΖΩΟΔΟXOΥ ΠΗΓΗΣ και ο Κοιμητηριακός Ναός γ) Η Αγία Βαρβάρα. Να σημειωθεί ότι οι εργασίες και στις τέσσερις εκκλησίες πραγματοποιήθηκαν με τη συνδρομή της Τοπικής Εκκλησίας Μεσοποτάμου και των συμπατριωτών τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, υπό την επίβλεψη του πολιτικού μηχανικού κ. Παναγόπουλου Γεωργίου και τις οδηγίες του κ. Κάππα Μιχαήλ, Αρχαιολόγου της Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας.

Στο Ρωμύρι, οι γιορτές είναι πάντα μια ευκαιρία για συνάντηση και ζωντάνια. Κατά τη διάρκεια του χρόνου, πολιτιστικές και θρησκευτικές εκδηλώσεις φέρνουν κόσμο στον οικισμό, γεμίζοντας την πλατεία με μουσικές και χαμόγελα. Ξεχωριστή θέση ανάμεσά τους έχει το Αντάμωμα Απανταχού Ρωμυραίων, όπου άνθρωποι με καταγωγή από το χωριό επιστρέφουν για να ξανασμίξουν, να μοιραστούν ιστορίες και να ανανεώσουν τους δεσμούς τους με τον τόπο.